[ تجارت بىزيان ] ( آيه 29 و 30 ) ( إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتبَ اللَّهِ وَ أَقَامُواْ الصَّلَوةَ وَ أَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقْنهُمْ سِرًّا وَ عَلَانِيَةً يَرْجُونَ تِجرَةً لَّن تَبُورَ * لِيُوَفّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيدَهُم مّن فَضْلِه‌ِى إِنَّه‌ُو غَفُورٌ شَكُورٌ ) لغت : تبور فعل مضارع از ماده بَور ، و آن به معنى بىنتيجه و بىاثر بودن است . تفسير : به يقين آنان كه هميشه كتاب خدا را تلاوت مىكنند يا احكامى را كه در آن است متابعت مىكنند و نماز را در اوقات آن با شرايط و آداب به پا داشته و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم پنهانى و آشكارا انفاق مىكنند ( پنهانى براى اين كه از شائبهء ريا دور و خالص براى خدا باشد و آشكارا براى اين كه ديگران را به انفاق ترغيب كنند . يا پنهانى در صدقات مستحبه و آشكارا در واجبات مانند زكات ) اميد مىدارند به اين عمل‌ها تجارتى را كه كساد و زيان نداشته باشد و فانى نگردد . مراد طلب ثواب ابدى و تحصيل اجر اخروى است . لِيُوَفّيَهُمْ أُجُورَهُمْ . . . : يعنى اميد دارند به تجارتى كه از آن كساد منتفى باشد و رواج داشته باشد تا به سبب آن خداى تعالى اجرهاى ايشان را به تمامى و كمال بديشان رساند ، يا جميع اين افعال را به جا مىآورند تا حق تعالى اجر آنها را به تمامى به آنها رساند ، و از فضل خويش بر پاداش آنها بيفزايد ؛ زيرا او بسيار آمرزنده و حق شناس و سپاس‌گزار است . ابن مسعود از حضرت رسول صلى الله عليه و آله روايت نموده كه مراد از زيادتى فضل الهى ، عطاى